Ev Halkından Yana Dertliyim

Yeniden merhaba,

Dönüşüm muhteşem olsun isterdim. Ama o kadar da renkli bir hayatım yok, bırakta azıcık derdimi anlatayım. Evdekilere kırgınım bu ara.

4 kişiyiz biz. Ben, televizyon, bilgisayar ve cep telefonu. Cep telefonu en yakınımdaki. Apartmana girdiğimdeki derin sessizlikte yanımda. Asansörden inip kapının kilidini her açışımda yaşadığım endişeyi alıp götürüyor. Her akşam bir eve tek başına girmek…. Ve kapının arkasındaki karanlıkla tek başına mücadele etmek… Beklenemezdi heralde. Elbette telefonda ya biriyle konuşarak, ya instagram story lerini izleyerek yapıyorum bunların hepsini. Esas sıkıntı eve girdikten sonra başlıyor. Acayip bi boşluk, soğukluk, tek başınalık. Ne yemek yemek istiyor insanın canı, ne susadığımı fark ediyorum. Televizyon olmasa aç kalıcam öyle yani. Altıma yapacak kadar tuvaletim olsa da eve girdiğimde önce televizyonu açıyorum. Onun sesi olmasa nasıl başa çıkarım bunca tek başınalıkla. Tüm akşam iş yaparken, ev toplarken, ekmek yoğururken, bulaşık yıkarken hep ama hep içeriden onun sıcacık sesini duyuyorum. İyi ki varsın televizyon.

İşten çıkıp en yakın arkadaşlarımla buluştuğum zaman ihmal ediyorum bi tek onu. İnsanlarla olmak hele en sevdiklerinle, yeniden başlamak gibi oluyor, nefesini tutup denize atlamışsın da yüzeye çıkmışsın deriiiin bir nefes almışsın gibi. Ama sonra yine herkes en sevdikleriyle koyarken başını yastığa ben sadık yârim bilgisayar ile uyuyorum. İzleyemediğim bi diziyi açıyorum, koyuyorum sol yanımın yerine. Ben sağında yatıyorum yatağın, sol taraf sol yanımın. Dizinin yarısına gelmeden uyuyorum. Öyle tatlı uyutuyor ki canım bilgisayarım ! Uyanıyorum gece sık sık, bakıyorum dizi bitmiş, şöyle bir sarılıyorum sol yanıma ekranı kapatıyorum, sonra tekrar uyku. Bazen tekrar uyuyamıyorum o zaman hemen imdadıma yetişiyor canım bilgisayarım, hop uyuduğum yere kadar geri sarıyorum diziyi, ikimiz için devam ediyor gece.

İyiler hoşlar iyi ki varlarda, hep ben konuşuyorum, ben seçiyorum onların bana söyleyeceklerini, ben sarılıyorum uyanınca dönüpte. Şöyle bi uyurken bi kere okşamadı kör olasıcalar saçımı. Ama ev halkı işte, olmadanda olmuyor iki gözümün çiçekleri 🙂

Tüm hafta o Cuma akşamı kapıdan içeri girdiğinde ışıkların yandığını görmek için yaşayan tek başınalara …. 

Kıvırcıksaçlı Kız

Genel içinde yayınlandı

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s