En Sevdiğimle En Sevdiğime Yolculuk: CUNDA – 1

Bu hayatta iki büyük hayalim var. Birincisi birgün, mümkünse en yakın zamanda cok tatlı bir Vosvos’um olacak, ikincisi tasımı taragımı toplayıp Ege’nin en güzel yerine, Cunda’ya yerlesecegim. Cunda’yı bilenler bilir. Bilmeyenlerde belki yazımdan biraz fikir edinebilir diye düsünüyorum.  Kuzey Ege’nin en güzel tatil yerlerinden biridir Cunda. Ayvalık ile Cunda adasını, diger adıyla Alibey adasını, birbirine baglayan eski kucuk bir kopru vardir. Hatta üzerinde “Türkiye’nin ilk Bogaz Köprüsü” yazar. Adadaki hayat dolu anlayisi daha girişte anlayabilirsiniz böylece. 

Türkiyenin ilk boğaz köprüsü

Erkek arkadasımla birlikte tatilimizi 23 Nisan tatili olarak planlamıstık. Calıstıgım sirkette 24 Nisan’da tatil olunca izin sorunumda ortadan kalkmıs oldu. 4 günlük Cunda maceramız bizi bekliyordu. Yolculugumuzu uzun uzun planlamıstık. Hedefimiz İstanbul’dan cıkıp, Tekirdag ve Gelibolu üzerinden Canakkale-Edremit-Burhaniye yolunu takip ederek Ayvalık’a ulasmaktı.

Ülkemizin Ege ve Akdeniz kıyılarının çoğunu gezmiştim ama Trakya’ya yolum düşmemişti. Sabah 6’ya doğru yola çıktık. Şansımıza İstanbul’da trafik yoktu henüz. Tekirdağ’ı sahil şeridinden izledikten sonra Gelibolu’ya doğru kıvrılmaya başlamıştık. Bu arada Evreşe Yolları türküsünün nasıl doğduğunu tahmin eder gibiydik 🙂 Geçtiğimiz yollar oldukça dar ve bir o kadar da bozuktu. Sonunda Gelibolu’ya ulaştığımızda ise tüm engebeli yollara değdi diye düşünmüştüm. Zamanımız kısıtlı olduğu için ancak Sehitler Abidesine ve Anzak Koyuna gidebildik. Bu konuda bir isyanım var aslında. Sehitlige gezi icin gelmis bir cok insan vardı ve hic biri nerede oldugunun farkında degil gibiydi. Yüzlerinde koskocaman bir gülümseme, zannedersiniz ki Canakkale Sehitlerinin huzurunda degilde Gülhane Parkında geziyorlar. Bu maneviyatı kaybediyor olmamıza üzülüyorum. Çanakkale Zaferi’nin tamda yüzüncü yılına denk gelmisti bu gezimiz. Her yerde hararetli hazırlıklar, her yer adeta tv studyosu gibi… Kendimce bir hassasiyet yasıyordum, kıyamıyordum belli ki. Her neyse… Küçük gezimiz bittikten sonra Eceabattan feribotla Canakkale’ye gectik. Eceabat’ın nüfusu sadece 5300. Öyle ufak, öyle sakin ve güzel bir yer ki. Bir kez daha anlıyorum şimdi Büyük Şair Mehmet Akif Ersoy’u: “Kim bu CENNET vatanın ugruna olmaz ki feda…”. Bu yıllarda bile böylesine Cennet gibiyse bu topraklar, 100 yıl öncesinin güzelliğini hayal edemiyorum. 

IMG_20150423_111029          IMG_20150423_112441

Canakkale’den sonra Kepez üzerinden Ezine tabelalarını takip ederek Kücükkuyu’ya dogru ilerledik Kücükkuyu’da yol kenarında kücücük bir dinlenme tesisinde mola verdik. Aman Allah’ım manzara ki ne manzara…

küçükkuyu


Tabi benim icimde bir heyecan bir heyecan. Cunda aslında tam da karsımızdaydı. Ona kavusmama cok az kalmıstı. Cunda’nın benim hayatımda bambaska bir yeri vardır. Bilmem bilir misiniz 2009 yılında yarısı KanalD yarısı StarTV  de yayınlanan bir dizi vardı, basrollerinde Özge Özberk ve Polat Bilgin oynuyordu : Yol Arkadasim. Dizi Cunda da cekiliyordu. Ben Cunda’ya ilk kez daha bu dizi cekilmeden önce gitmistim, adeta asık olmustum. Sonra bu dizi, karakterleri, hikayesi, müzigi… Herseyiyle nefes oldu bana. 2015 Yol Arkadasımyılındayız ve ben toplamda tam 13 kez tüm bölümlerini bastan sona izledim. Isterseniz deli diyin bana. Hatta takıntılı oldugumu bile düsünebilirsiniz. Ben her canım sıkıldıgında, kendimi her yalnız, cıkmazda hissettigimde, yeniden baslamak icin bir guc aradıgımda hıc bıkmadan bu diziyi izliyorum. Bazen ilk bölümden baslayarak sırayla, bazen rastgele bir bölümü öylesine bir sarkı dinler gibi… Sıgınacak bir sey aradıgımda tek adresim. Cunda ve Cunda’nın kokusunu bana ulastıran hersey benim için terapi. 

Adaya vardıgımız da heryeri elimle koymus gibi bulmam, heryeri tanımam dogaldı sanırım. Dizinin cekildigi evi hemen buldum, terkedilmis ve yıpranmıs bir haldeydi. Belki de sahipleri yazın geleceklerdir, kim bilir. Adada kaldıgımız hergün gittim oraya, hem gündüz hem gece. Kutsal bir tapınaga gider gibi… Geceleri biraz ürktügümü söylemeden edemeyecegim. Sanki ben öyle melül melül evi izlerken icerden biri cıkacakmıs gibi hissettigim dogrudur 🙂 Cunda’nın sahili dısındaki heryer fazlasıyla sakindi. Hatta ürkütecek kadar sessiz, yoksa gerçek huzuru unutmus, huzurdan korkar mı olmustuk ?

Huzur

En Sevdiğimle En Sevdiğime Yolculuk: CUNDA – 1” üzerine 7 yorum

  1. Yol arkadaşım dizisinin fotolarına bakarken sitenizi buldum yol arkadaşım dizisine bağımlı tek siz değilsiniz valla bende her zaman açıp izliyorum 15 mi oldu 20 mi oldu ama her zaman ilk izlemiş gibiyim inşallah bende en kısa zamanda gidip görmeyi istiyorum 😊

    Beğen

    1. Merhaba Kübra yeni görüyorum yazdıgını geciktim affet beni.çok sevindim hem benim gibi düşünen hemde beni bulan biri olmasına. Cunda en yakın zamanda gitmelisin. Bende yakında planlıyorum tekrar gitmeyi adeta özlüyorum takipte al 😉 bu arada yol arkadaşıma tekrar başladım, gittiğimde evlerine gidiyorum hep sanki o karakterler gerçek ve sadece taşınmışlar gibi. Bunu tatmalısın ☺️ sevgiler kocaman ❤️

      Beğen

      1. ya benden iki kişi daha varmış buna gerçekten çok sevindim bu siteyi tesadüfen gördüm bende siz gibi cundanın ve yol arkadaşımın hastasıyım hatta tüm bölümleri telefonumda yüklü 😀 😀 gerçekten çok farklı bir etkisi var üzerimde o diziyi izlediğimde rahatlıyorum sanki terapi gibi birşey bende cundaya o kadar çok gittim ki orayı özlediğim zaman üzerimde garip bir burukluk oluyor resmen 🙂

        Beğen

  2. ayrıca kötü bir haberimde var o evi yıkıyorlar içini tamamen yıkmışlar ve otel yapıyorlar dışına dokunmaları yasakmış bende ilk defa içine girebildiğim için sevinmiştim kapısını açmamla şok oldum yani evin sadece dış duvarları duruyor içi bomboş meğerse inşaat olduğu için kapısını açık bırakmışlar oturdum hüngür hüngür ağladım sanki oyuncağı alınmış bir çocuk gibi hissettim kendimi

    Beğen

    1. Merhaba Özge, yorumunu yeni gördüm, çok üzgünüm beni affet… 😦 Bende en son kasım ayında gittiğimde inşaattı orası. Çok üzüldüm bu duyduklarıma. Yazık olmuş:( Ama belki sırf bir gece o evde uyumak için, o otele gidebilirim :S Yol arkadaşımın bizi buluşturmasına çok sevindim. Aynen bende izlediğimde terapi oluyor ve özlediğimde burukluk hissediyorum, bu tuhaf bir duygu, ruhuma iyi gelmesi çok garip. Sanırım hayal ettiğim hayata çok yakın bir dünyayı resmediyor bana. Bazen çalışırken açıyorum ve sadece dinliyorum. Zaten bütün sahneleri ezbere biliyorum 🙂

      Beğen

  3. Inanmiyorum bu diziye asik olan tek ben deyilmisim..
    Almanyada yasiyorum oralara gitmeyi cok istiyorum..
    O dizi cok baska. Kac kez izledim hatirlamiyorum bile. Harika birsey!

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s